مثلث عشق
عشق واژه ی نامأنوسی نیست به خصوص برای قلبهای ما آشناست . عشق مهمان ناخوانده ی قلبهاست . تنها مهمان ناخوانده ای است که صاحب خانه را سیراب می کند . بشر از روزگاران کودکی تا به امروز تعریف هایی از عشق کرده و هر کدامشان متفاوت . من هم نسبت به سهم خودم از عشق برای شما می گویم :
عشق، این چه واژه ای است که انسان را به حیرت واداشته ؟
این واژه سه حرفی قبل از خلق انسان وجود یافته و تا مرگ انسان ادامه می یابد عشق تغذیه ی روح انسان است و روح بدون آن می خشکد. عشق سحرآمیزترین و مقدسترین موجود نامرعی است که خداوند یا عشق مطلق آن را به انسان هدیه داده و از بزرگترین نعمتهاست واگر از این هم بگذریم و از اندیشه های عرفا کمک بگیریم اصل آفرینش است . می خواهیم بدانیم که این عشق چیه که قلبها را تسخیر می کند و بر زندگی انسان حکومت می کند؛
عشق واژه ای تعریف ناشدنی است و یا بهتر بگویم تعریف کردن عشق توهین به عشق است و در عین حال هر انسانی از عشق تعریفی دارد و همه ی تعریف های متنوعی که بستگی به ذوق و درون هر انسانی دارد به خصوص است و اگر همه تعریف های عشق را با هم جمع کنیم باز هم عشق تعریف نشده است . طبیعت عشق همین است .
اما بهره مندی هر انسانی از عشق یکسان نیست . عشق وجودی تشکیکی دارد. و می توان گفت عشق انسانها را می شود درجه بندی کرد،از ابتدایی تا سوز و گدازهای عارفانه و ارتباط نوری با عشق مطلق تا تکامل، و هر انسانی می تواند درجاتی از عشق را بهره مند شود .
من مدعی ام که شعرا عاشق ترین انسانها هستند روح عاشق آنها از سوز و گداز درونی فوران شده وآتش درون خود را به صورت جملات زیبا درآورده اند و به تنهایی روح عاشقان تالی را گرما بخشیده اند . البته با شعورترین انسانها پیامبران بوده اند و بعد از آن شعرای سوخته جان و مشهور دیگر را می توان نام برد که آنهارا با نام عالم و شاعر می شناسیم . هیج شاعری نیست که عاشق نباشد و از عشق سخن نگفته باشد بلکه باید بگویم آنها شاعران عشق اند . اگر عشق نبود ، شاعر هم نبود و اگر شاعر نبود ، پس زندگی جوردیگری بود نه اصلا زندگی هم نبود .
سعدی می گوید:
هر کو شراب عشق نخورده ست و درد درد آن است کز حیات جهانش نصیب نیست
حافظ می گوید :
هر کسی را که در این حلقه نیست زنده به عشق براو نمرده به فتوای من نماز کنید
گوته می گوید :
عشق افسر زندگی و سعادت جاودانی است .
جبران خلیل جبران می گوید:
تنها عشق و مرگند که همه چیز را متحول می کنند.
و این طور هر شاعری می آید تعریف هایی از عشق می کند و باز هم تعریف عشق تکمیل نشده است .
اما می توان محورهای عشق رامشخص کرد، عشق از جانب عشق مطلق ( خداوند ) آغاز می شود واز آنجا به مخلوقش می رسد و بهترین مخلوقش ، انسان، عشق را از جانب ذات مطلق دریافت می کند وآن را با عشق ضعیفش منعکس می کند به عشق مطلق (خداوند) ودر این جا عشق دوطرفه ای برقرار می شود خداوند و انسان هر دو عاشق و معشوق و چون نور عشق مطلق (خداوند) به تمام هستی منعکس می شود پس عشق بین هستی هم برقرار می شود و همچنین استدلال می کنیم دوست معشوق دوست عاشق هم هست یعنی عشق معشوق ؛ عشق عاشق هم هست و لازمه پایدار ماندن و تکامل عشق دو عاشق یا عاشق و معشوق رسیدن به یک عشق است ودر این جا مثلث عشق تشکیل می شود و به بیانی ساده تر اضلاع این مثلث را خداوند ، هستی ، بین هستی تشکیل می دهند و اگر ما ازعشق دیگر موجودات یاد نیکنیم که بحث آن طولانی می شود و از کل هستی که در بست انسان می باشد و همه هستی در جهت تکامل انسان است ،فقط انسان را مورد توجه قرار دهیم می شود گفت که اضلاع عشق را خداوند ، انسان و بین انسان تشکیل می دهند.
پس خداوند به انسان عشق می ورزد و انسان به خداوند عشق می ورزد و از آنجا انسان آن عشق خداوندی را بین انسانها منعکس می کند و به هم نوعش عشق می ورزد به قول سعدی انسانها اعضای یکدیگر می شوند . خدمت به مردم ، همدردی با مردم صلح؛ آزادی و همه زیبایی های انسان از این عشق گرفته شده اند . که این عشق عبادت است . و قویترین نمونه عشق انسان به انسان عشق مرد به زن و برعکس است که حوادث و داستانهای این عشق خاطرات خوش زندگی بشر بوده است و تا همین حالا هم قسمت عظیمی از کتابهای داستان و فیلم نامه ها به تصویر کشیدن عشق مرد و زن بوده است .
این عشق سه حرفی تشکیل یک سه ضلعی می دهد نکته جالب این که عدد سه همیشه برای بشر مقدس بوده و پر کاربرد بوده است و مردم آن را عدد سعد پنداشته اند که عشق هم از سه بی نصیب نبوده است .
عشق زمانی عشق است که تشکلیل مثلث دهد وبا نبود هر یک از این اضلاع عشق معنایش را از دست میدهد ویا به انحراف کشیده می شود و اگر عشق فقط محدود به خدا باشد باعث دوری از مردم و ریاضت های سنگین و صوفی گری های افراطی می شود و اگر عشق فقط به انسان محدود شود یا عشق مرد و زن دیگر عشق آن پاکی و تقدس را ندارد و باعث کوته فکری انسان می شود و عشق به جای آنکه آب جاودانگی باشد زهر کشنده ای می شود و این تغییر مسیر عشق باعث تبدیل شدن حضرت عشق به هوسهای جنسی می شود
امروزه که ما عشق بررسی می کنیم متأسفانه به این بحث می رسیم که عشق معنایش را از دست داده است ویا اینکه بیشتر عشق به عشق مرد و زن محدود می کنند و عشق تعالی رافراموش می کنند و آن را مترادف غریزه ی جنسی می دانند وحتی در عشق انسان به انسان با جهل مواجه می شوند ،از عشق روح به روح،به عشق بدن به بدن نزول می کنند یا عشق لمسی ،امروزه که آدما عاشق می شوند،عاشق چهره ی ظاهر میشوند،عاشق اندام،عاشق سایز باسن و...این جور چیزها جرا؟ چونکه از منبع و سرچشه ی عشق به مشکل مواجه هستند و عشق را به جای بالا در پایین جستجو میکنند .
به امید شکل گرفتن مثلث عشق...
